العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
414
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
بندگانش بعد از عذر آوردن و ترساندن او آنان را نابود كند از جايى كه نميدانند و بدين جهت فايده ندارد كوشش بنده تا اينكه فراموش مىكند وفاى به پيمان را و گمان مىكند كار خوبى انجام داده و هميشه در اين گمان است و اميدوار است و بى خبر است از چيزى كه آمده او را از خبر ، با خود پيمان مىبندد ولى با كوششهاى خود نابود مىشود و او در مهلتى است از طرف خدا بر پيمانش ميل با بيخبران مىكند ، با گناهكاران مدارا مينمايد ، با مؤمنان در طاعت خدا ميجنگد ، نيكو مىشمارد نيرنگ صاحبان نعمت را ، اينان گروهى باشند كه دلهايشان به شبهه گسترش پيدا كرده و بر ديگران با دروغ دشمنى كردهاند و گمان ميكنند كه اين كارها وسيلهى نزديكى بخداست سببش اين است كه اينان با هوس كار كردهاند سخن دانشمندان را دگرگون كردهاند آن سخن را بنادانى و كورى خود سوختهاند و آن را با ريا و خودنمائى جستهاند بدون اينكه هدفى داشته باشند و نشانههاى آشكار نيست و نه روشنى معلوم است در پايان كارشان ، بسوى جايگاهشان آنان را وارد كنند بطورى كه زمانى خدا پرده بردارد از پاداش سياست آنها و آنان را از پوستينهاى بيخبرى بيرون آورد ، رو آوردند در حالى كه پشتكنندهاند ، پشت كردند در حالى كه رو آورندهاند ، سودى نبردند به آنچه كه يافتند از آرزوهايشان و نه به آنچه كه رسيدند از جستنشان و نه هم حاجتشان بر آورده شود و تمام اينها بر ايشان بدبختى شد طورى شد از آنچه كه مىجستند فرار كردند . همانا من ميترسانم شما را از اين لغزشگاه و بشما فرمان مىدهم بپرهيز - كارى خدائى كه سودى غير او برايش ندارد او بايد از خودش سود ببرد و بس اگر راستگوست در آنچه در نهادش نهانست ، جز اين نيست كه بينا كسى است كه بشنود و انديشه كند ، نگاه كند و بينا شود و سود ببرد به پندها و به پيمايد راه روشن و هموار را ، دورى جويد از شكست هوى و برگردد از راه كورى ، كمك نكند بنابودى نفس سركش و ستم نكند در حق يا بيراهه رفتن در سخن